( البته این خاطره مربوط به  اواخر سال قبل می شه)::      
شنبه شب يعني همون شب شنبه، يعني همون شبي که روزش شنبه بود و فرداش مي شد يکشنبه  ماه گرفتگي بود.تصميم گرفتم زود بخوابم تا ساعت حدود يک که ماه گرفتگي شروع مي شد ساعت رو کوک کنم و بيدار بشم وبرم تماشا.ساعت رو کوک کردم وخیلی زود خوابم برد. 

زنگ ساعت به صدا دراومده بود ولي اونقدر خوابم مي اومد که حس  بلندشدن رو نداشتم تا برم ساعت رو که نمی دونم کجای اتاق بود و زینگ زینگش مثل کوبیدن پتک بود تو سرم رو خاموش کنم. شوق نظاره ي قيافه ي ماه اونم امشبي که منجمان گفته بودن ماه قرمز ديده مي شه منو به سمت ساعت کشوند و بالاخره ساعت آروم گرفت.بين دنياي خواب و بيداري دستو پا مي زدم،يعني فقط راه میرفتم که برم بيرون از اتاق. ولي يه نور قرمز توي تاريکي ها و خاموشي چراغ ها توجهم رو جلب کرد.خوشحال به طرفش رفتم.چشمام شايد تا نيمه هم باز نبود،فقط حواسم بودکه نيفتم. تا نزديک نور قرمز رسيدم فهميدم سپيده چراغ خوابشو روشن کرده !مايوس شدم!!! حوصله هم نداشتم که قفل درها رو باز کنم و برم بیرون.به طرف پنجره رفتم که شاید از اونجا ماه رو ببینم.اتفاقا یه روشنایی قرمز اون دورها به چشم می خورد وای چه ماه قرمز خوشگلی!!! جلل الخالق!! کارای خدا رو ببین. دقیق تر که نگاه کردم فهمیدم ای دل غافل،اینکه چراغ گنبد مسجد توی خیابونه.نصفه شبی داشتم از خنده منفجر می شدم. همه خواب بودن و منم مثل دیوونه ها تنهایی آروم می خندیدم.

 نا امید از رویت ماه، سرم که روی بالش اومد چشمام زود گرم شد و خوابم برد. فرداش که همه ازم پرسیدن ماه گرفتگی چطور بود؟؟ ماجرا رو تعریف کردم و همه از خنده ریسه رفتن...
از قدیم گفتند: هر کی که خوابه، آرزوی تماشای ماه گرفتگیش نقش برآبه...

                                                     و چه یافت آنکه تو را گم کرد  !

اگه بگم دوباره دیدمت حرفم می شه تکراری و کهنه

                                این بار ازت فرار کردم،زدم به کوه و بیابون

   می دونم دنبالم نمی گردی ولی الان که ستاره ها دارن اشکهامو می شمرن،من آدرس در به دری رو از ماه گرفتم...

                                           اگه یه روز  خواستی بفهمی که چند تا دونه اشکام برای تو بارید یا خواستی بفهمی کجا بی خبر در به در شدم یه نگاه به آسمون ماه به بغل و ستاره به دوش بنداز...

  من با توام ، تویی که هیچ وقت از این طرفا رد نمی شی...               با توام  ...

              مرگ اومده باز رو زمین نقش حقیقت می زنه

                                                    خاطره های خوبمو یکی یکی خط می زنه

            مرگ اومده پشت دره،در رو کسی باز نکنه

                                                   به عشق زندگی قسم گریه رو باز ساز نکنه

             مرگ اومده سنگین و سرد تو کوچه لشکر کشیده

                                             دوباره رنگ آسمون از ترس مثه گچ سفیده

مادربزرگ با قصه هاش،با خنده هاش،با گونه های خوشگلش،ببین چه آروم خوابیده

انگار نه انگار که کسی این طرفا مرگ رو دیده...

                یه بغض کهنه تو گلو،یه قبر خالی از جسد، یه پیکر سرد و سپید،اروم خوابیده تو کفن

مادر بزرگ معصوم و پاک درست مثه فرشته ها

                                                 چه فایده که صبر مامان دیگه ته خط رسیده

مادربزرگ مسافره ،  انگار خدا منتظره ،  حتما خودش می خواد بره،...   دنیا همش دردسره

پشت سر مسافر گریه شگون نداره، پس چرا چشم مامان مثه ابره بهاره

تاریکیه چشمای من ، یه بغض کهنه تو گلو،یه عالمه نگاه خیس،یه مادر رنگ پریده

 سیاه پوشای غم دیده ، یه مشت دل لب پریده ، تو صورت خیس مامان ،گرد مصیبت پاشیده

  مردم همه سبد به دست ، با لفظ تلخ تسلیت ، حتی زغم تو سبدا، یه مشت گل پلاسیده

داشتم فراموشت می کردم اما باز دوباره دیدمت تو غمها غوطه ور شدم چرا؟؟؟؟؟

داشتم فراموشت می کردم اما تا صدات رسید به گوش من شکستم بی صدا،چرا؟؟؟

داشتی می رفتی از خیال من،خزونی بود بهار من، دیدم تو رو خزونم جون گرفت...                            

تو قلب سرد وساکتم ،دوباره با نگاه گرم و بی ریا و عاشقت،زبون گرفت                      

 چرا دوباره اومدی ستاره، جون دادی گل بهارو،زخم دل دوباره تازه شد(هی)                                                                                                                           

شوق نگاه خستمو دوباره ،دوختی آخرستاره، حسرتم بی اندازه شد 

آهای می شنوی...یاراحتم کن و واسه همیشه این دل و بکن زریشه ازخیال سرد من برو                                             

                                یا یا باغبون شو و بهارو ،باز نشون بده گلارو، تو وجود خسته ام برو

از رضا صادقی ممنونم که برای تبلور احساسم بهم کمک کرد!ودر اصل از شاعر این شعر ممنونم.راستی سپاس ویژه باز هم از رضا صادقی که دیشب برام لالایی خوند با همین مضمون بالا،لالایی که تا صبح توی خوابش خواب می دیدم دارم می خونم:

داشتم فراموشت می کردم اما باز دوباره دیدمت ...

(با این توضیح که دیگه الان شده سال پیش)

                      :

دونقطه تعبير مي شه به نبودن تو تو ی اين دنيا،شايدهم رفتن عمو از اين دنيا .

شايدهم دونقطه رو مي شه اينجوري  معنا کرد: رسيدن من به آرزوهام،کدوم آرزوها؟؟؟!!

از همون رشته ي دانشگاهيم گرفته تا ماجراي ازدواج ... و آرزوهاي من براي اون،تا همون سفر آزاده،تا شناي شادي تو حوض چشماي  ...

مي شه دو نقطه ي امسال را توی سطر نهم صفحه ي تير سال خلاصه کرد، يا نه اصلا تو هياهوي امتحانات خرداد.

آخرين روزهاي مدرسه،تو حياط نقلي مدرسه يا توي تقلب هاي سر امتحان ادبيات و کمکهاي مردمي من سر امتحان،يا افتضاح نمره ي امتحان فيزيک.

شايدهم مي شه امسال رو با دونقطه اش تو غربت نگاه آمنه خلاصه کرد يا گم شدن احساس سعيد يا کهنه شدن غصه ي بي عشقي مسعود تو خمره هاي روزاي جوونيش.از امسال خيلي واژه مونده که یکه و تنها و ناخونده تو صفحه هاي ارديبهشت و مهر پخش و پلا شدن! يا عشقايي که بي صاحب موندن يا پاهايي که قطع شدن يا ماهي هايي که تو تنگ اميرعلي مردندو اون سه روز براشون عزاي عمومي گرفت.

از امسال مي شه تلنبار شدن بيتهاي بي قافيه ي من رو گفت وقتي که تو سکوت اتاق، فرامرز اصلاني بلند فرياد ميزد، جوهر خودکارم رو واسه دلم بهانه مي کردمو با قلم يادگاري نيلوفر فقط کلمه ي دوست داشتني مرضيه رو مي نوشتم که هو النور بود و بعد بازم پريدن طوطي دايي به يادم مي يومدو مرگ ناگهاني مرضيه .

دونقطه خلاصه شد به همه ی حرفای من که بعضی هاشون نوشتنی بودندو نوشته شدند و بعضی هاشون گفتنی نبودندو نگفتمشون.دونقطه ی امسال با پاراگراف اول و آخرش،با تمام کلمه های حک شده توی سطر سطرش گذشت.تا سال دیگه و دونقطه اش چه بلایی سر جمله های ننوشته شده میاد خدا می دونه!

ساعت و ...مونده.نکنه می خوا ی همه ی کارهاتو توی همین ...انجام بدی!

ننه سرما دیگه آخرای جاده ی ساله.هفت سینت رو از خواب بیدار کن،به

آینه بگو یه آبی به صورتش بزنه،زود باش لباس عید ماهی رو تنش کن.

 آهای خوابالو با توام،با خودت.خود خودت...

آهای خوابالو       

پاشو پاشو،پاشو گلدون رو بیار

                                      وقتشه سنبل بکاریم

اگه نوروزهم  نیاد  

                                 با یه غزل عید میاریم...

آهای خوابالو سال گلی گلی و خوشگلی داشته باشی

با توام،خود خود تو. خواب از سرت پرید،بهار هم به

سر کوچه رسید.